تبلیغات
دوران ما - فرجام سفیانی در حجاز:
دوران ؛ دوران ماست

فرجام سفیانی در حجاز:

سه شنبه 12 بهمن 1389 10:52 ب.ظ

نویسنده : مسعود حیدری
ارسال شده در: سفیانی یكی دیگر از بد خواهان امام زمان ،

واقعه حرّه که یک سال پس از حادثه کربلا به فرمان یزید در«حرّه»- یکی از محلات مدینه- رخ داد، به قدری فجیع و شرم آور است که هیچ مورخی به خود اجازه نداده که مشروح آن را به تصویر بکشد. فاجعه ای که توسط سپاه سفیانی در مدینه منّوره رخ خواهد داد، با واقعه حرّه مقایسه شده و چنین آمده است: «در این فاجعه جنایاتی رخ می دهد که واقعه حرّه در مقایسه با آن، جز یک ضربه شلاق به شمار نمی آید».(10) سفیانی به فرمانده این سپاه دستور می دهد که هر فردی از بنی هاشم را پیدا کند از دم شمشیر بگذراند، حتی کودکان و زنان باردار را.(11) سپاه سفیانی سه شبانه روز مدینه را قتل و غارت می کنند، حتی یک نفر از خاندان پیامبر را زنده نمی گذارند، آن گاه برای کشتن حجت خدا مدینه را به مقصد مکه ترک می کنند.(12) آن ها از مدینه بیرون می روند و وادی«بیدا» می رسند، در آن جا به قدرت پروردگار زمین دهان باز می کند، همه آن ها را در کام خود فرو می برد. این حادثه در احادیث به: «خسفِ سرزمین بیدا» شهرت یافته و به همین دلیل عنوان یکی از علایم حتمی ظهور به شمار آمده است.
الف) واقعه خَسفِ بَیداء: خسف در لغت به معنای فرو ریختن چیزی در زمین می باشد، اگر چیزی در زمین فرود رود و در آن ناپدید شود، از آن به عنوان خسف تعبیر می کنند.(13) اگر چاهی فرو ریزد و آبش ناپدید شود، به آن نیز خسف گویند.(14) قرآن کریم در مورد قارون و گنج او که به فرمان خدا در زمین فرو رفت، واژه«خسف» را به کار برده است.(15) اگر چیزی در اثر زلزله، سیل، طوفان، موشک، بمباران و مانند آن ها در زمین فرو رود، یا زیر آوار بماند، به آن نیز خسف گویند.(16) بیداء نیز در لغت به معنای دشت هموار، بی آب و علف و خالی از سکنه است و نام محلی در میان مکه و مدینه است.(17) در حدیثی از رسول اکرم(ص) آمده است: «چون به سرزمین بیدا، در «ذوالحُلَیفه» رسیدند، در کام زمین فرو می روند».(18) ذوالحلیفه بیشتر به نام «مسجد شجره» یا«آبارعلی(ع)» مشهور است. از ابن مسعود نقل شده که سپاه سفیانی در میان«جَمّاوَین» خسف می شوند.(19) یاقوت گفته: «جمّاوین» دو رشته کوه کم ارتفاع در سمت راست رهگذری است که از مدینه عازم مکه معظمه می باشد و فاصله آن ها تا مدینه سه میل است.(20) هنگامی که حاجیان از مدینه منوّره به سوی مسجد شجره حرکت می کنند، در مسیر خود با تابلوی«البیداء» روبه رو می شوند و از این جا معلوم می شود که این منطقه در طول زمان به همین نام معروف بوده است.
ب) زمان وقوع خسف: از نکات مهمی که کمتر به آن توجه می شود فرق ظهور با قیام است، به این معنی: بر اساس روایات فراوان در شب 23 رمضان ندای آسمانی از ظهور موفورالسرور حضرت بقیة الله(عج) خبر می دهد و در روز دهم محرم قیام جهانی آن حضرت آغاز می شود.(21) بنابراین، بین ظهور و قیام حضرت سه ماه و هفده روز فاصله است که در این فاصله حضرت دست به شمشیر نمی برد، بلکه فقط اطلاع رسانی می کند. بر اساس روایات فراوان، خروج سفیانی پیش از ظهوراست، هنگامی که او بر سه کشور سوریه، اردن و فلسطین سیطره پیدا می کند، دقیقاً هشت ماه بعد، حضرت ظهور می کند ولی مدت حکومت او را در احادیث نه ماه بیان فرموده اند.(22) از بررسی روایات به این نتیجه می رسیم که خسف بیدا حدوداً یک ماه بعد از ظهور اتفاق خواهد افتاد. بر این اساس، خروج سفیانی و قیام یمانی پیش از ظهور؛ بانگ آسمانی در شب ظهور؛ خسف بیدا و قتل نفس زکیه بعد از ظهور، پیش از قیام جهانی آن حضرت رخ خواهد داد. بنابراین، سه نشانه نخستین از نشانه های ظهور و دو نشانه آخری از نشانه های قیام می باشد.
ج) حتمی بودن خسف بیدا: مرحوم کلینی با سند معتبر از امام صادق(ع) روایت کرده که فرمود: «پیش از قیام قائم(عج) پنج نشانه است: بانگ آسمانی، خروج سفیانی، خسف بیدا، قتل نفس زکیه و قیام یمانی». عمربن حنظله پرسید: اگر پیش از پدیدار شدن این نشانه ها، یکی از اهل بیت شما خروج کند، آیا ما نیز همراه او خروج کنیم؟ امام(ع) فرمود: «نه».(23) شیخ صدوق با سند صحیح این پنج مورد را از امام صادق (ع) روایت کرده که بر حتمی بودن آن ها تأکید فرموده است.(24) شیخ مفید علاوه بر خسف بیدا، از دو خسف دیگر در شرق و غرب سخن گفته(25) جز این که تنها خسف بیدا از نشانه های حتمی می باشد.
د) جایگاه خسف بیدا در قرآن: در قرآن کریم در دو مورد از خسف بیدا گفتگو شده:
1.«یا ایهٍا الذّین اُوتو الکتاب آمنوا بما نزّلنــا مصدّقاً لما من قبل أن نطمس وجوهاً فنردّها علی أدبارها؛ ای کسانی که کتاب داده شده اید، به آن چه فرو فرستادیم و خود تصدیق کننده کتابی است که در نزد شماست ایمان بیاورید، پیش از آن که بر چهره هایی بزنیم و آن ها را به پشت سرشان برگردانیم».(26) در احادیث فراوان در ذیل این آیه شریفه آمده است که: چون سپاه سفیانی به سرزمین بیدا برسند، منادی آسمانی ندا سر می دهد: «یا بیدا! أبیدی بالقوم؛ ای سرزمین بیدا این گروه را در کام خود فرو ببر». پس زین دهان باز کرده، آن ها را در کام خود فرو می برد، به جز سه تن، که از قبیله کلب هستند و خداوند صورت آن ها را به پشت سرشان بر می گرداند. و این است معنای آیه شریفه«یا ایها الذین اُتوا الکتاب...».(27)این حدیث به همین تعبیر در کتب عامه نیز آمده است.(28) ثعلبی از مبّرد نقل کرده که گفت: «این تهدیدالهی تاکنون واقع نشده؛ ولی به حال خود باقی است، پیش از رستاخیز، با مسخ شدن افرادی و برگشتن صورت شان به پشت سرشان تحقّق پیدا می کند».(29)
2.«ولوتری إذ فزعوا فلا فوت و اُخذوا من مکانٍ قریبٍ؛ اگر آنان را مشاهده کنی که دچار وحشت شده و رهایی نیابند، بلکه از مکان نزدیک گرفتار می شوند».(30) پیامبر اکرم (ص) در تفسیر این آیه فرمود: «آن گاه به قصد مکه حرکت می کنند، چون به سرزمین بیدا برسند، خداوند جبرئیل را می فرستد، جبرئیل با پای خود بر زمین می زند، خداوند آن ها را در کام زمین فرو می برد، دو تن از قبیله جُهَینه برای بشارت و هشدار زنده می مانند».(31) امیر مومنان(ع) در همین زمینه فرمود: «آن گاه لشگری جرار به مدینه گسیل می دارد، چون به سرزمین بیدا می رسند، خداوند آن ها را در کام زمین فرو می برد.»(32) امام باقر(ع) در تفسیر«فزعوا» فرمود: «وحشت آن ها از بانگ آسمانی است.» و در تفسیر«اخذوا من مکان قریب» فرمود: «از زیر پاهایشان در کام زمین فرو می روند(33). امام سجاد(ع) نیز در همین رابطه فرمود: «منظور سپاه بیدا است که از زیر پاهایشان گرفته می شوند(34).




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 14 اسفند 1389 10:04 ب.ظ